راهنمای پروژه معماری

تعريف آسانسور

آسانسور دستگاهی است دائمی که برای جا به جایی اشخاص یا کالا ،بین طبقات ساختمان بوده و در طبقات مشخصی عمل می نماید . دارای کابینی است که ساختار ، ابعاد و تجهیزات آن به اشخاص به سهولت اجازه استفاده می دهد و میان ریلهای منصوبه عمودی با حداکثر انحراف 15 درجه حرکت می کند .
آسانسور وسیله نقلیه عمومی دائمی است که بین ترازهای از قبل تعریف شده حرکتمی کند آسانسور تنها وسیله رفت و آمد ترافیکی است که مورد استفاده تمامی گروه سنی قرار می گیرد و عمومی ترین وسیله جابجایی عمودی در جهان است .

آسانسور دستگاهی است دائمی که برای جا به جایی اشخاص یا کالا ،بین طبقات ساختمان بوده و در طبقات مشخصی عمل می نماید . دارای کابینی است که ساختار ، ابعاد و تجهیزات آن به اشخاص به سهولت اجازه استفاده می دهد و میان ریلهای منصوبه عمودی با حداکثر انحراف 15 درجه حرکت می کند .آسانسور وسیله نقلیه عمومی دائمی است که بین ترازهای از قبل تعریف شده حرکتمی کند آسانسور تنها وسیله رفت و آمد ترافیکی است که مورد استفاده تمامی گروه سنی قرار می گیرد و عمومی ترین وسیله جابجایی عمودی در جهان است .
آسانسور وسیله نقلیه ای است که کنترل آن به یک سیستم سپرده شده و فرمان دادن به آن به اختیار مسافر است ، اما ایستادن آن در محل مقرر به توسط سیستم است .

آسانسور در داخل محیطی نصب می شود که از سه قسمت تشکیل شده است :

• 1- موتورخانه : برای برقراری موتور و گیربکس و تابلو کنترل آسانسور و تابلو برق
• 2- چاه آسانسور : برای نصب درها ، ریلها و همچنین محلی برای حرکت کابین و وزنه
• 3- چاهک : در پایین ترین قسمت چاه آسانسور ،برای ضربه گیرها و بافرها

موتور گیربکس بعنوان قلب آسانسور و تابلو کنترل بعنوان مغز آسانسور عمل می نماید .
 

آسانسور حمل بار و مسافر

آسانسورری است که برای حمل ونقل کالا طراحی شده است و معمولا عمل حمل ونقل بهمراه افراد صورت می گیرد .
آسانسور خدماتی

آسانسوری است دائمی که برای جابجایی کالا بین طبقات ساختمان می باشد و در طبقات مشخصی عمل می کند ، دارای کابینی است که ابعاد آن به اشخاص اجازه استفاده را نمی دهد و در میان ریلهای منصوبه عمودی و با حداکثر 15 درجه انحراف ، حرکت می کند . ابعادی که کابین را برای افراد غیر قابل استفاده می کند ، نباید از مقادیر زیر بیشتر شود :

• الف – مساحت کف کابین 00/1 متر مربع
• ب – عمق 00/1 متر
• ج – ارتفاع

آسانسور خودرو بر ساختمان های خصوصی

آسانسوری که اتاقک آن ابعاد مناسبی برای جابجایی خودروهای سواری داشته و طراحی آن امکان این جابجایی را می دهد .

ریل راهنما

اجزایی صلب هستند که برای هدایت کابین و یا وزنه تعادل تعبیه می شود .
تعریف سیستم مکانیکی و قطعات مربوطه
و سرعت است. آسانسور طبق این پارامتر ساخته می شود . جرم یک Q ( kg ) پارامترهای اصلی آسانسورها
مسافر برای هر نوع محاسبه ای در آسانسور 75 کیلو در نظر گرفته می شود .

پارامتر های فنی دیگر عبارتند از :

• الف ) ارتفاع مسیر ( بالا رفتن کابین ) تعداد و محل توقف ها
• ب ) ابعاد چاه آسانسور ، کابین و موتورخانه
• پ ) ولتاز برق اصلی ، تعداد استارت آسانسور در ساعت و فاکتوربار
• ت ) سیستم کنترلآسانسور
• ث ) سیستم درب های آسانسور و ورود و خروج و نوع کنترل
• ج ) تعداد آسانسورهای و مکان آنها در ساختمان
• چ )شرایط محیطکار کرد

قطعات اصلی آسانسورهای الکتریکی عبارتند از:

• الف ) وسایل تعلیق کابین و وزنه تعادل که می تواند سیم بکسل فولادی و یا زنجیر باشد .
• ب ) وسیله رانش که محرک آسانسور است و شامل:
• - موتور الکتریکی
• - گیربکس
• - ترمز
• - فلکه کششی و یا دنده زنجیر
• - شاسی ماشین – کوپلینگها ، محورها ، یاتاقانها
• پ ) کابین که مسافرین و یا بار را حمل می کند ، شامل یوک، که چهارچوبی فلزی است و کابین ازطریق آن به سیستم تعلیق متصل می شود ، کف کابین که بار را نگهداری می کند و بدنه کابین به کف متصل است .

قطعات دیگر عبارتند از :

• - سیم تعلیق
• - راهنماها که باعث هدایت کابین در مسیر حرکت خود می شود .
• - درب کابین و محرک درب
• ت )وزنه تعادل که برای جبران وزن کابین و قسمتی از ظرفیت بکار می رود .

(Hoist Way) ث ) چاه آسانسور

این فضا قسمتی یا تماما پوشیده است و از کف چاله تا سقف ( کف موتورخانه ) ادامه دارد در این فضا کابین و وزنه تعادل حرکت می کنند و شامل ریلهای راهنما برای کابین و وزنه تعادل و درهای طبقات و ضربه گیر در کف چاه می باشد .

• ج ) سیستم ایمنی

یک وسیله مکانیکی است که در صورت بروز هر گونه خرابی ، یا شل شدن سیم بکسل( زنجیر تعلیق) وسیله توقف و نگاه داشتن کابین و یا وزنه تعادل در روی ریل راهنما می باشد و اگر سرعت کابین در جهت پائین رفتن از مقدار مشخص شده ای تجاوز کند این مکانیزم عمل می نماید ، عملکرد این مکانیزم توسط گاورنر که معمولا در موتور خانه است شروع می شود .

• چ ) ضربه گیرها

کابین یا وزنه از حدود تعیین شده در چاهک گذشته و امکان برخورد با کف چاهک پیش آید این وسیله از برخورد خشن جلوگیری می نماید . ضربه گیر ممکن است از جنس پلی اورتان ، فنر یا نوع روغنی انتخاب شود که بستگی به سرعت اسمی داشته و طوری طراحی می شود تا انرزی جنبشی کابین یا وزنه تعادل را جذب کرده ( نوع فنری ) و یا مستهلک نماید .

• ح ) تجهیزات الکتریکی

که شامل امکانات ایمنی و روشنایی نیز می گردد .

• خ ) سیستم کنترلی

موتور و گیربکس بالا بر

موتور و کاهنده های بدون چرخ دنده معمولا برای سرعت های بیشتر از 2.5 متر بر ثانیه استفاده میشود در حالیکه برای سرعت های کمتر ، از گیربکس های دارای چرخ دنده استفاده می شود قبلا از گیربکس با چرخ دنده های ساده استفاده می شد ولی با پیشرفت روش های طراحی و تولید ، چرخ دنده های حلزونی یک استاندارد قابل قبول مورد استفاده در گیربکس آسانسورها شد .
و تغییر سرعت از طریق تغییر فرکانس صورت می گیرد .AC موتور گیربکس شامل موتور سه فاز

ترمزها ی آسانسور

در صورت قطع برق یا قطع برق سیستم کنترل ، سیستم ترمزآسانسور باید به طور اتوماتیک عمل کند ، لذا ، از ترمز های اصطکاکی الکترو مغناطیسی استفاده می شود .اگر کابین با 125% بار نامی خود در سرعت معمول خود حرکت کند ، ترمز ها باید قادر به توقف کامل سیستم باشند و بلافاصله سیستم را در حالت ساکن نگهدارند .
ترمز باید توسط فنرهای فشاری و یا نیروی وزن عمل کند . ترمز توسط الکترومغناطیس و یا الکتروهیدرولیک باید باز شود . اگر جریان برق قطع شود باید حداقل دو وسیله مستقل الکتریکی کنترل کننده داشته باشد . در صورت قطع جریان برق ، ترمز باید بلافاصله عمل نماید . هنگامیکه موتور گیربکس با یک وسیله دستی اضطراری مجهز باشد ترمز
باید طوری طراحی شده باشد که توسط دست بتوان آن را باز کرد و با فشار دائمی توسط نفر این ترمز باز بماند .
 

مقررات ایمنی سیستم محرکه آسانسور

• 1-هر آسانسور باید حداقل یک سیستم محرک مخصوص به خود داشته باشد .
• 2- حرکت دادن آسانسور به دو روش مجاز است .
• با استفاده از سیم بکسل و فلکه و وزنه تعادل ( By traction ) الف ) سیستم اصطکاکی
• این سیستم چه از نوع وینچی بدون وزنه تعادل و چه از نوع ( Positiv drive( ب ) سیستم مستقیم فقط برای سرعتهای کمتر از 0.63 متر بر ثانیه مجاز است .
• 3- آسانسور باید مجهز به سیستم ترمزی باشد که در مواقع قطع منبع تغذیه موتور اصلی و یا مدارهای فرمان به صورت خود کار سیستم متحرکه را متوقف نماید .
• 4- سیستم ترمز باید یک ترمز الکترومکانیکی ( اصطکاکی ) داشته باشد .
• 5- سیستم ترمز باید بدون هیچگونه تاخیری پس از قطع مدار باز کننده ترمز، عمل نماید ( دیود با خازنی که به طور مستقیم به ترمینال سیم پیچی ترمز متصل است بعنوان یک وسیله تاخیر دهنده محسوب نمی شود) .
• 6- فشار کفشک های ترمز باید توسط نیروی فنر تامین شود .
• 7- ترمز باید دارای حداقل دو کفشک با لنتهای نسوز باشد که روی دیسک یا استوانه عمل می کنند .
• 8- استفاده از ترمز نواری ممنوع است .
• 9- وجود چرخ طیار یا وسیله دیگری برای رساندن کابین در حالت اضطراری تا سر طبقه ضروریست .
• 10- برای قسمتهای گردنده در دسترس با سطح ناصاف نظیر زنجیرها ، چرخ زنجیرها و چرخ دنده ها بایستی حفاظت موثری پیش بینی شود .
• 11- کلیه اجزاء گردنده با سطح صاف بایستی به رنگ زرد باشد .

سیستم تعلیق کابین و مکانیزم تعادل

کابین و وزنه های تعادل توسط سیم بگسل های فولادی معلق نگاه داشته می شوند . سیم بگسل های آسانسور به بالای یوک کابین متصل می شوند .یک وسیله اتوماتیک برای تنظیم کشش سیم بگسل تعلیق باید حداقل در یکی از دو انتها وجود داشته باشد. این وسیله با مکانیزم متعادل ساز فشردگی بطور جداگانه معرفی می شود، چنین وسیله ای
شامل یک سوکت گوه ای است که همراه یک فنر مارپیچ فولادی ، ضربه گیر لاستیکی و کابل شو است .
وزنه تعادل
وزنه تعادل در آسانسورهای کششی و زنجیری برای تعادل جرم کابین و درصدی از وزن بار یا مسافر بکار می رود .
این درصد 45 تا 50 می باشد
وزنه های تعادل داخل قاب مربوطه بایستی به طریقی مهار شده باشند که در اثر ضربات احتمالی شکسته نشده و از قاب خارج نشوند . به قاب وزنه باید حفاظ یا حفاظ هایی فلزی نصب شوند تا در صورت شکستن کفشک های وزنه ، قاب از ریل وزنه خارج نشوند .

هدایت کابین
استفاده از ریل راهنما بعلل زیر است :

• 1 ) برای هدایت کابین و وزنه تعادل در حرکت عمودی و حداقل کردن حرکات افقی .
• 2 ) جلوگیری از نوسانات کابین بعلت نیروهای خارج از مرکز
• 3 ) توقف و نگهداشتن کابین در هنگام عملکرد مکانیزم ایمنی

کابین و وزنه تعادل در حرکت خود باید توسط حداقل دو ریل راهنما فولادی صلب هدایت شوند . این دو از فولاد
ساختمانی دارای تنش کششی بیشتر از 370 نیوتن بر میلی متر مربع و کمتر از 520 نیوتن بر میلی متر مربع ساخته شده اند .
مقررات ایمنی ریل های راهنما

• 1- کابین و وزنه تعادل بایستی هر کدام به وسیله حداقل دو ریل راهنمای سخت ، هدایت شوند .
• 2- توان و استحکام ریل ها ، متعلقات و اتصالات آن ها باید جهت تحمل نیرو های ناشی از عملکرد ترمز ایمنی ( پاراشوت ) وهمچنین انحناء و پیچش های ناشی از بار نا متعادل داخل کابین ، کافی باشد .
• 3- ریل های راهنما باید به گونه ای به براکت ها و سازه ساختمان ها محکم شوند که اثرات نا مطلوب ناشی از نشست ساختمان یا انقباض بتن ، به صورت خود کار یا با تنظیم ساده ای قابل جبران باشد .
• 4- جوشکاری ریل ها به همدیگر یا به براکت ها و ساختمان ممنوع می باشد .
• انواع کفشک راهنما

کابین و وزنه تعادل می باید بر روی پل راهنما توسط کفشک های بالایی و پائینی که به شاسی متصل هستند هدایت شوند .

دو نوع اصلی کفشک راهنما وجود دارد که عبارتند از :

• 1 ) کفشک های لغزشی
• 2 )کفشک های غلطکی

کفشک های لغزشی که اخیرا استفاده میشود برای سرعت های کم ومتوسط تا حدود 2 متر بر ثانیه می باشد .

اصطکاک لغزشی می تواند مقاومت قابل توجهی در حرکت کابین اعمال نماید . با بکار بردن کفشک های لغزشی ریلهای راهنما باید روغنکاری شوند تا مقاومت در مقابل اصطکاک و سایش کم شود و شرایط لغزش بهتر گردد . امروزه استفاده از روغنکاری کننده های خودکار با روغن سنگین یا گریس معمول است .
وجود کفشک های راهنمای غلطکی در آسانسور های سرعت زیاد ضروری هستند ، هر چند نرمی حرکت کابین و صرفه جویی در انرژی به علت کاهش در اصطکاک وجود این کفشک های غلطکی را در آسانسور های با سرعت متوسط را نیز اقتصادی می کند .
گاورنر سرعت غیر مجاز
گاور نر در موتورخانه قرار دارد و شامل سیم بگسل گاورنر ( 1 ) ( سیم بگسل ) که از فلکه گاورنر (2) گذشته و به فلکه کششی ( 3 ) در ته چاهک امتداد یافته و مجددا به فلکه گاورنر برگشته و حلقه ای تشکیل می دهد . سیستم به وسیله کابین که در نقطه ( 4 ) به سیم بگسل گاورنر وصل شده به حرکت در می آید . وقتی که سرعت به حد فعال شدن گاورنر برسد ، گاورنر سیم بگسل را نگه می دارد و از آنجائیکه کاین هنوز حرکت خود را در جهت پائین ادامه می دهد لذا سیم گاورنر کشیده شده و در نهایت سیستم ایمنی عمل می نماید .
سرعت فعال شدن گاورنر باید حداقل 115 درصد سرعت اسمی باشد . EN81 مطابق
سیستم ایمنی ( پاراشوت )
کابین هر آسانسور که بوسیله سیم بگسل ها یا زنجیر ، معلق و ممکن است به وسیله اشخاص به منظور تردد و جابجایی بار یا کالا مورد استفاده واقع شود ، باید مجهز به سیستم ایمنی یا آنچه در ایران به اسم پاراشوت معروف شده است گردد . وزنه تعادل زمانی باید یا سیستم ایمنی ( پاراشوت ) مجهز شود که طبقه زیرین آن مسکونی باشد .
سیستم ایمنی یک وسیله مکانیکی برای متوقف کردن کابین ( یا وزنه تعادل ) به طریق در گیر شدن با ریل های راهنما است و در مواقعی که کابین از سرعت تعیین شده قبلی در جهت حرکت به سمت پائین تجاوز کند بدون توجه به دلیل افزایش سرعت ، عمل می کند .
سیستم ایمنی ترجیحا در زیر و در پائین ترین قطعه یوک کابین نصب می شود و بر روی جفت ریل های راهنما عمل می کند . درگیری با ریلهای راهنما باید همزمان باشد ، و کف کابین با بار توزیع شده بطور یکنواخت ، نباید انحراف بیش از 5 درصد از موقعیت خودش داشته باشد .
سرعت مشخص که کابین یا وزنه تعادل باید در آن متوقف ( پاراشوت ) شود برابر با سرعتی است که گاورنر برای آن تنظیم شده تا عکس العمل نشان دهد سیستم ایمنی وزنه تعادل ممکن است یا با خرابی سیستم تعلیق و یا بوسیله یک سیم بگسل ایمنی ، اگر سرعت اسمی از یک متر بر ثانیه متجاوز نباشد عمل نماید . یک سوئیچ سرعت بیش از حد مجاز باید روی دستگاه گاورنر نصب شود تا قبل از فعال شدن سیستم ایمنی مدارات کنترل را قطع نماید . سیستم ایمنی کابین بر اساس مشخصه های عملکرد طبقه بندی می شوند که به شرح زیر می باشند .

• 1) نوع آنی یا لحظه ای : که فشار به سرعت فزاینده ای را بر روی ریل های راهنما در مدت زمان توقف اعمال می نماید . زمان توقف و مسافت توقف بسیار کوتاه است و وسیله ای انعطاف پذیر برای محدود کردن نیروی کند

شوندگی و مسافت توقف معرفی نشده است . این نوع سیستم ایمنی در اروپا می تواند برای سرعت های تا بکار گرفته شود .

• 2) نوع پیشرونده : حین توقف فشار محدودی را روی ریل های راهنما اعمال می کند و بعد از فعال شدن کابل سیستم ایمنی ، نیروی کند شوندگی به طور قابل ملاحظه ای یکنواخت می ماند . زمان و مسافت توقف بستگی به جرم در حال حرکتی که باید متوقف شود و سرعتی که سیستم ایمنی در آن فعال می شود دارد .

ضربه گیر ها

مشخصات :
آسانسور ها باید با ضربه گیر ها که در کف چاهک و در مکان انتهایی حرکت کابین و وزنه تعادل قرار می گیرند ، تا وسیله اضظرارینهایی را تشکیل دهند . اگر ضربه گیرها به کابین یا وزنه تعادل وصل شوند باید یک پایه یا فونداسیونی به ارتفاع نیم متر در چاهک قرار بگیرد تا این ضربه گیر ها روی آن بنشینند .
دو نوع کلی از ضربه گیرها وجود دارد :

• ( Accumulation type ) 1) نوع جمع کننده انرژی
• ( Dissipation type ) 2)نوع مستهلک کننده انرژی

• 1- ضربه گیر نوع جمع کننده انرژی با یا بدون حرکت برگشتی می تواند برای سرعت های تا 1 و یا 1.6 متر بر ثانیه به ترتیب بکار گرفته شود .
• 2- ضربه گیر نوع مستهلک کننده انرژی مستقل از سرعت اسمی آسانسور بکارگرفته می شود . یک دور انداز ، موتور را کنترل نموده و در رسیدن به طبقه توقف ، در صورتیکه ضروری باشد ،سرعت کابین را به حدی کم کند تا سرعتی که کابین در موقع نشستن به روی ضربه گیردارد از سرعتی که ضربه گیر برای آن طراحی شده زیادتر نباشد.
• ضربه گیر پلی اورتان ( جمع کننده انرژی )
• ضربه گیرهای پلی اورتان در برخی کشورها برای سرعت اسمی پائین بسیار معروفیت یافته است .

ضربه گیر فنی ( جمع کننده انرژی )
قطعه اصلی این نوع ضربه گیر ها معمولا یک فنر مارپیچ ساخته شده از مقطع گرد یا مربع استو

آسانسور ، وسيله اي براي افزايش رفاه يا ايجاد اضطراب؟

از زمان نصب اولين آسانسور در ايران در زمان احمد شاه قاجار توسط انگليسي ها در ساختمان يك پالايشگاه تا كنون سال هاي زيادي مي گذرد. بطوريكه امروزه با رشد بلند مرتبه سازي ، آسانسور يكي از اجزاي اصلي ساختمان هاي بلند شده است. اما مسئله قابل توجه اين است كه همگام با توسعه استفاده از آسانسور در كشور، رعايت و اجراي سيستم هاي ايمني آسانسور به نحو شايسته مورد توجه قرار نگرفته است. سيستم هايي كه جهت جلوگيري از بروز حوادث احتمالي طراحي مي شوند و همزمان با رشد تكنولوژي آسانسورها ، آنها نيز به روز تر مي شوند.

با نگاهي اجمالي به آمارهاي موجود در ايران در زمينه حوادث آسانسور در سال هاي اخير مي توان افزايش نسبي تعداد حوادث آسانسور را به خوبي مشاهده كرد:

هرچند سير رشد اين آمارها منظم نبوده است ، اما افزايش تصاعدي آن (به عنوان مثال از سال 1383 تا سال 1384) كاملا بيانگر لزوم توجه هر چه بيشتر به رعايت كردن اصول ايمني و همچنين استفاده از تجهيزات ايمني در آسانسور ها مي باشد.

بخش عمليات سازمان آتش نشاني و خدمات ايمني شهر تهران،‌ علاوه بر مهار حريق ها و حوادث گوناگون در شهر تهران، هر روزه فعاليت ويژه و گسترده اي را در جهت رسيدگي به حوادث آسانسور انجام مي دهد بطوريكه تعداد قابل توجهي از آمار روزانه نجات يافتگان مربوط به محبوسين در كابين آسانسورها و يا افرادي است كه به عنوان مثال دست يا پايشان بين در آسانسور گير كرده است. كه پس از حضور نيروهاي آتش نشان و امداد رسان سازمان آتش نشاني و انجام عمليات ويژه نجات مي يابند.

با توجه به كثرت وقوع حوادث آسانسور و علل مختلف آن، مي توان اين حوادث را به تفكيك علت ايجاد آن، به 5 دسته تقسيم كرد كه هر كدام از اين 5 دسته عمليات خاص و متفاوتي را براي نجات محبوسين توسط نيروهاي سازمان آتش نشاني مي طلبد.

انواع و علل بروز حوادث آسانسور:

1-حادثه محبوس شدن: قطع برق شهر و نبود ژنراتور در ساختمان و عدم تجهيز آسانسور به سيستم black out ، سوار شدن بيش از حد ظرفيت و پاراشوت كردن آسانسور، عدم سرويس و نگهداري توسط مالكان، خريداري آسانسور هاي ارزان قيمت و نامرغوب توسط مالكان، تعويض قطعات آسانسور با قطعات غير استاندارد پس از خرابي، عدم مهارت كافي تكنسين آسانسور و ديگر موارد كه بيشترين تعداد حوادث آسانسور در تهران شامل اين گروه مي باشد.

2-گير كردن آسانسور: علل آنها شامل خارج شدن اتاقك از ريل راهنما، گيرپاچ كردن گيربكس موتور، جمع شدن سيم فولادي روي كابين آسانسور، پاراشوت كردن، فرسودگي و خوردگي مي باشد.

3-گير كردن اعضاي بدن در قسمت بالاي كابين آسانسور: كه عموما به علت خطاي تعميركار آسانسور در هنگام تعميرات در آسانسورهاي تك درب و مكانيكي (قديمي) و آسانسورهايي كه فاقد چشم الكترونيك هستند روي مي دهد.

4-سقوط افراد در داخل چاهك يا روي كابين آسانسور: علل آن مواردي مانند پاره شدن كابل ها به دلايل مختلف ، عدم قفل درب ورودي هنگاميكه آسانسور در طبقه توقف نكرده است و خطاي تعميركار آسانسور در هنگام تعميرات مي باشد.

5- آتش سوزي و برق گرفتگي: علل آن مواردي مانند فرسودگي و غير استاندارد بودن سيستم برق رساني آسانسور،‌ خطاي تعميركار آسانسور در برقراري اتصالات برقي و حريق هاي عمدي مي باشد.

همچنين باكس آسانسور به عنوان يكي از عوامل انتقال دهنده عمودي دود و حرارت در ساختمان داراي اهميت مي باشد.

هرچند كه در هنگام وقوع اين حوادث همواره نيروهاي آموزش ديده سازمان آتش نشاني و خدمات ايمني تهران در كمك به شهروندان شهرشان آماده هستند اما بايد يادآور شد كه رعايت موارد ايمني براي پيشگيري از وقوع اين حوادث هميشه راه حل مناسبتري است. چراكه تنها با رعايت اصول و ضوابط معيني مي توان از بروز حوادثي كه بعضي اوقات فرجام بسيار تلخي را بهمراه دارند، جلوگيري كرد.

در اينجا و در پايان اين يادداشت كوتاه سعي شده است بعضي از اين تذكرات و موارد ايمني به اختصار بيان شود:

-استفاده از آسانسورهاي هوشمند كه پس از قطع برق در اولين طبقه بعدي توقف مي نمايند.

-بهبود كيفي تجهيزات ايمني آسانسور ها از قبيل دكمه اعلام خطر(شستي آلارم اضطراري)، تلفن، سيستم ايمني ترمز(گاورنر- پاراشوت) و...

-استقرار آسانسور آتش نشاني در ساختمان هاي بزرگ.

-انتقال اطلاعات آسانسورهاي جديد به سازمان آتش نشاني ، جهت مهار حوادث مربوطه احتمالي.

-ايجاد دوره هاي آموزشي مناسب براي تكنسين هاي آسانسور.

-و در نهايت همكاري هرچه بيشتر موسسه استاندارد، سازمان آتش نشاني، شهرداري و شركت هاي مربوطه در جهت كاهش خطرات و بالا بردن ضريب ايمني آسانسورها.

آسانسور (Elevator)

آسانسور وسيله‌اي دائمي است كه در ساختمانها براي جابجايي عمودي افراد، بار و يا هر دو كه در ترازهاي معين توقف مي‌كند و داراي يك اتاقك (كابين) است. اين اتاقك بين حداقل دو ريل راهنما از جنس سخت (صلب) كه عمودي (يا با حداكثر انحراف 15 درجه از خط قائم) هستند حركت مي‌كند.

آسانسورها در يك تقسيم‌بندي كلي به دو گروه اصلي تقسيم مي‌شوند:

            الف- آسانسورهايي كه اشخاص مجاز به سوارشدن در آن هستند. (مسافربر، مسافربر- باربر، تخت‌بر) ساختار و ابعاد اتاقك اين آسانسورها طوري است كه به آساني براي مسافران و بارهاي مورد نظر قابل دسترسي و استفاده است.

          ب– آسانسورهايي كه اشخاص مجاز به سوارشدن در آن نيستند (خدماتي يا Service Lift غذابر ، كتاب بر) ابعاد و ساختار اتاقك اين آسانسورها طوري است كه براي انسانها قابل دسترسي و استفاده نمي‌باشد براي تحقق اين امر سطح كف آن از يك متر مربع ، عمق آن از يك متر و ارتفاع آن از 2/1 متر نبايد بيشتر باشد.

حركت آسانسور به دو روش انجام مي گيرد:

1. آسانسور با رانش مثبت  Positive Service Lift: كه با زنجير يا طناب فولادي آويزان شده و نيروي رانشي بطريقي از اصطحكاك به آن وارد مي شود.

2. آسانسور با سيستم محركه كششي Traction Drive Lift: كه به واسطه اصطحكاك بين فلكه رانش و طنابهاي فولادي حركت مي كند.

مقررات و توصيه هاي ايمني هنگام استفاده ازآسانسور

نکاتي درباره ايمني و استفاده از آسانسور :

1- در هنگام استفاده از آسانسور حتما بايد به ظرفيت نهائي آن توجه شود، که بايد بر روي پلاک مشخصات، در کابين نصب باشد. اصولا آسانسور بايد مجهز به سيستم هشدار ظرفيت مجاز و غير مجاز باشد.

2- هرگز در حال گفتگو، به صورت عقب يا از پهلو به کابين آسانسور وارد نشويد. همواره هنگام ورود به کابين آسانسور، از وجود کابين در مقابل خود مطمئن شويد و رو به کابين وارد شويد. از روشهاي اطمينان از وجود کابين، ديدن تصوير خود در آينه کابين و مشاهده افراد در کابين است.

3- اگر زماني در آسانسور محبوس شديد هرگز نترسيد، اول بر ترس خود غالب شويد و کنترل خود را به دست آوريد، سپس دست به اقدامات زير بزنيد: زنگ خطر آسانسور را به صدا در آوريد، اگر در کابين تلفن نصب است از آن يا از تلفن همراه خود براي درخواست کمک استفاده نماييد، در غير اينصورت با صداي بلند ولي خونسرد مکررا درخواست کمک كنيد.

مقررات ايمني سيستم محرکه و ترمز آسانسور :

1- اگر کابين با 125% بار اسمي خود در سرعت معمول خود حرکت کند، ترمزها بايد قادر به توقف کامل سيستم باشند و بلافاصله سيستم را در حالت ساکن نگهدارند.

2- آسانسور بايد مجهز به سيستم ترمزي باشد که در مواقع قطع منبع تغذيه موتور اصلي و يا مدارهاي فرمان به صورت خودکار سيستم متحرکه را متوقف نمايد. در صورت قطع جريان برق، ترمز بايد بلافاصله عمل نمايد.

3- سيستم ترمز بايد بدون هيچگونه تاخيري پس از قطع مدار باز کننده ترمز، عمل نمايد (ديود با خازني که به طور مستقيم به ترمينال سيم پيچي ترمز متصل است بعنوان يک وسيله تاخير دهنده محسوب نمي شود).

4- استفاده از ترمز نواري ممنوع است.

5- براي قسمتهاي گردنده در دسترس با سطح ناصاف نظير زنجيرها، چرخ زنجيرها و چرخ دنده ها بايستي حفاظت موثري پيش بيني شود .

6- کليه اجزاء گردنده با سطح صاف بايستي به رنگ زرد باشد.
 

مقررات ايمني ريل هاي راهنما و وزنه تعادل:

1- کابين و وزنه تعادل بايستي هر کدام به وسيله حداقل دو ريل راهنماي سخت، هدايت شوند .
2- توان و استحکام ريل ها، متعلقات و اتصالات آنها بايد جهت تحمل نيروهاي ناشي از عملکرد ترمز ايمني (پاراشوت) و همچنين انحناء و پيچشهاي ناشي از بار نامتعادل داخل کابين، کافي باشد .

3- ريل هاي راهنما بايد به گونه اي به براکت ها و سازه ساختمانها محکم شوند که اثرات نامطلوب ناشي از نشست ساختمان يا انقباض بتن، به صورت خودکار يا با تنظيم ساده اي قابل جبران باشد.

4- جوشکاري ريل ها به همديگر يا به براکت ها و ساختمان ممنوع مي باشد .

5- وزنه هاي تعادل داخل قاب مربوطه بايستي به طريقي مهار شده باشند که در اثر ضربات احتمالي شکسته نشده و از قاب خارج نشوند. به قاب وزنه بايد حفاظ يا حفاظ هايي فلزي نصب شوند تا در صورت شکستن کفشک هاي وزنه، قاب از ريل وزنه خارج نشوند.

مقررات ايمني سيم بکسل ها و ايمني هاي مکانيکي (ترمز ايمني، گاورنر، ضربه گير):

1- سيم بکسلهاي متصل به کابين و وزنه تعادل مي بايستي حتما از جنس فولاد، حداقل 2 رشته با حداقل قطر 8 ميلي متر باشند و مخصوص آسانسور ساخته شده باشند.

2- ضريب ايمني سيم بکسلها در صورتي که تعداد سيم بکسلها 3 رشته يا بيشتر باشند حداقل 13 ودر صورتيکه 2 رشته باشد حداقل 16 مي باشد.

3- حداقل نسبت بين قطر فلکه ها به قطر سيم بکسل 40 ميباشد.

4- بارهاي وارده بايستي بصورتي يکسان روي کليه رشته هاي سيم بکسل توزيع گردد.

5- کليه فلکه هاي گيربکس و هرزگرد بايستي داراي مانع خروج سيم بکسل از شيار باشند.

6- ترمز ايمني (پاراشوت) صرفا هنگام پايين آمدن کابين فعال بوده و بوسيله فکها يا قرقره هاي درگير با ريلها که در اثر افزايش سرعت کابين از گاورنر فرمان مي گيرد، عمل مي کند.

7- ترمز ايمني (پاراشوت) براي آسانسورهاي با سرعت حداکثر يک متر بر ثانيه از انواع لحظه اي يا نوع تدريجي براي سرعت هاي بيشتر از يک متر بر ثانيه حتما از نوع تدريجي باشد .

8- ترمز ايمني (پاراشوت) مي بايستي ترجيحا در پايين ترين قسمت کابين مستقر شده و پس از عمل کردن فقط با بالا آوردن کابين آزاد گردد.

9- کنترل کننده هاي مکانيکي سرعت (گاورنر) مي بايستي متناسب با سرعت نامي آسانسور و با رعايت مقررات تنظيم و ثابت شده است.

10- سيم بکسل گاورنر مي بايستي با قطر حداقل 6 ميلي متر، داراي حداقل ضريب اطمينان 8 و بسيار انعطاف پذير باشد.

11- کنترل کننده هاي سرعت (گاورنر) بايستي داراي وسيله اي الکتريکي باشد که پس از عملکرد تا آزاد کردن کابين از حرکت آن جلوگيري نمايد.

12- سرعت فعال شدن گاورنر بايد حداقل 115 درصد سرعت اسمي باشد.

13- آسانسورها بايستي داراي ضربه گيرهاي کابين و وزنه تعادل باشند که در پايين ترين حد حرکت کابين و وزنه تعادل و بر روي ستونهايي (سکوهايي) نصب ميشوند و نوع مناسب آنها با توجه به سرعت و ظرفيت آسانسورها انتخاب مي شود.

14- ضربه گيرهاي سيار که با کابين و وزنه تعادل در حرکت هستند، بايستي با ستونهاي (سکوهاي) حداقل نيم متر ارتفاع که در پايين ترين حد حرکت کابين و وزنه تعادل (در چاهک) تعبيه شده اند تماس حاصل نمايند .

15– در هر صورت هنگام نشستن کابين روي ضربه گيرها بايستي فضاي مناسب در چاهک بعنوان جان پناه وجود داشته باشد.

خصوصیات آسانسورهای هتل

در قسمت مربوط به ساختمان هتل، لزوم كار گذاشتن آسانسور براي حمل غذا از آشپزخانه به طبقه هاي بالا تريا آسانسور خاص پرسنل و كاركنان هتل  ياد آوري شده است. همچنين ازآسانسور، براي حمل غذا براي روم سرويس و ملحفه ، حوله روبالشي، پتوو امثال اينها از قسمت لاندري به خانه داري و طبقات مختلف استفاده مي شود. چنانچه آسانسور با توجه به وسعت و ظرفيت و اهميت هتل در حد رفع كامل احتياجات موجود نباشد باعث معطلي مسافران و نارضايي آنان واز طرفي موجب كندي واختلال كار درقسمتهاي مختلف هتل و پرسنل آنها خواهد گشت .

بنابراين در نقشه ساختمان هتل، احتياج واقعي هتل به تعدادآسانسور و اندازه آنها بايد در نظر گرفته شود تا حمل ونقل وسايل و رفت و آمد مسافران و پرسنل دچار وقفه نگردد و راندمان كار از نظر سرعت رضايت بخش باشد.

 اغلب سؤا ل مي كنند كه، مشخصات و ويژگيهاي آسانسور چه مي باشد ؟ چه نكاتي بايد در نصب آسانسور رعايت شود ؟ چه نكاتي در قرار داد خريد لحاظ شود ؟ چه نكاتي روي استهلاك تأثير مي گذارد ؟نكات ايمني آسانسور چيست؟ اگر آسانسور گير كند يا سقوط كند و... مالك ، مدير هتل ، فروشنده ، سازنده  آسانسور كدام مقصر هستند.

در اغلب هتلها آسانسور نصب شده است، اما متأسفانه نكات مهمی كه بايد در نصب آسانسور رعايت شود كمتر ديده شده است و اين مهم باعث  شده كه مديران به دردسر بيافتند .

ترافيك و استهلاك آسانسور درهتلها بسيار بالا مي باشد و مي بايست نكات ايمني آسانسورها كاملا رعايت شود نكات زير براي پاسخ به پرسشهاي بالا و آگاهي مديران هتلها است  كه چنانچه قبلاً آسانسور نصب شده ويا تصميم به خريد آسانسور دارند با آگاهي كامل اقدام نمايند.

لازم به توضيح است، در حال حاضر آسانسورهاي ساخت  خارج از كشور از تكنولوژي بسيار بالایي بر خوردار است،  بطور مثال در هتلهايي كه كليد كارتي دارند براي فرمان دادن به آسانسور كافي است  كليد كارتي اتاق را در جاي مخصوص قرار دهند، آسانسور به همان طبقه اي كه شماره اتاق قرار دارد حركت و توقف مي كند. 

مشخصات آسانسور

موتور آسانسور از نوع گير بكسي حلزوني باشد با2 يا 3 اسب قدرت بيش از تعداد ظرفيت مجاز؛

كابين آسانسور يا موتور گيربكس 8 نفره براي آسانسور 6 نفره انتخاب مي شود؛

ظرفيت 25%  بالاتر از استاندارد پيش بيني شود؛

موتور دو سرعته و مجهز به فن باشد؛

داراي سيستم ايمني كنترل سرعت و حفاظت موتور؛

درايمني از نوع اتومات تلسكوپي؛

در ورودي كابين آسانسور از نوع كشویي باشد؛

ريل آسانسور از نوع خارجي و كفچكها از نوع خارجي و پلاستيك باشد؛

 آسانسور مجهزبه پاراشوت باشد؛

آسانسورهاي كابين سنگين و ارتفاع زياد به زنجير جبران نياز دارد؛

سيم بكسل از نوع مرغوب درجه يك؛

وزنه آسانسور از نوع چدني؛

استاپ و استوپ نرم بدون شيب منحني؛

سلكتيوكلكتيودان نصب شوداگررستوران درطبقه بالاي ساختمان نباشد( كه استهلاك كمتري داشته باشد )؛

كليد اورلود داشته باشد كه چنانچه مسافرين بيشتر از ظرفيت سوار شوند حركت نكند؛

سرعت آسانسور چند متر در ثانيه را تعيين كنند ( مثلا 40/2  متر در ثانيه )در برجهایی بيش از 20 طبقه يك متر در ثانيه براي 10 تا 15 طبقه؛

تابلو نشان دهنده طبقات از داخل و خارج از آسانسور (انديكاتور) با قاب فلزي؛

توقف آسانسور حتما هم سطح طبقات قرار گيرد؛

مجهز به زنگ خطر؛

هواكش براي داخل آسانسور پيش بيني شود؛

كليد Stop داشته باشد؛

استفاده از ضربه گيرمناسب كف كابين آسانسور كه در صورت سقوط اين ضربه گيرها       

هستند كه ميزان آسيب ناشي از سقوط را كاهش مي دهند؛

قفل ايمني مكانيكي درها؛

چراغ شارژي اتومات، تلفن، بلندگو، زير سيگاري، آينه، جهت داخل آسانسور پيش بيني گردد؛

چاهك آسانسورچنانچه از بتون ساخته مي شود پليت هايي (Plate) در فواصل معين پيش بيني گردد؛

زير چاهك آسانسور 50/1  خالي باشد؛

حداقل كابل برق سه فاز 4 رشته پيش بيني شود  ( 16 ×4).

مشخصات قطعات تابلوی كنترل

 كنترل رله اي يا ميكروپروسسوري بايد از كنتاكتورهاي متناسب با قدرت موتور استفاده شود و تابلوهاي ميكروپروسسوري افزون بركنترل ايمني به وسيله مدارهاي از كنترل سخت افزاري نيز براي نظارت بر عملكرد ميكروپروسسور بهرمند شود. تابلو فرمان از نوع ميكروپروسسوري به طورمثال رله هاي (آي سي) مناسب براي تشخيص باز يا بسته بودن در و همچنين قفل در و تحريك كنتاكتورهاي اصلي ، تعبيه سخت افزار مناسب براي كنترل حركت آسانسور در طبقات، و قرار دادن سخت افزار موازي با عملكرد در حالت استفاده تعميركار سيستم براي افزايش ميزان ايمني. اصولاً در تابلوهاي ميكروپروسسوري تابلو تحت شرايط خرابي ميكرو پروسسوري از نظر كيفي كنترل شده و جهت كنترل آسانسور نصب مي گردد اين كار به معناي اعمال ايمني مضاعف در همه حالتهاست.

(مدت گارانتي بمجرد تلفن براي خرابي فوراً بايد براي تعمير حاضر باشد مثلا بعد از 6 ساعت )

 انواع در آسانسور

درهاي تمام اتوماتيك تلسكوپي (در كابين و طبقه اتوماتيك )؛

درهاي نيمه اتومات تلسكوپي (درب كابين خودکار در بيرون لولا یي )؛

درهاي تمام اتوماتيك سانترال (درب كابين وطبقه اتوماتيك)؛

در لولایي (در طبقات لولایي، بدون در كابين ).

 توضيح براي نوع نصب

كلكتيو سلكتيو از هر دو طرف مسافر جمع مي كند؛

كلكتيو دان از بالا به پائين مسافر جمع مي كند؛

كلكتيو آپ از پائين به بالا مسافر جمع مي كند.

 روش پلوتنPoloton) : )

در اين نوع فرمان در هر حالت همه فرمانهاي احضار طبقات ثبت گرديده و آسانسور در هر دو جهت ( بالا و پایين) بدان پاسخ مي دهد.

مورد مصرف اين روش در ساختمانهاي مسكوني با جمعيت متوسط و ساختمانهاي اداري مي باشد.

روش پوش باتن :  بدون حافظه مي باشد ( از لحاظ اقتصادی ارزانترين سيستم مي باشد ).

در اين نوع فرمان در آن واحد فقط يك كليد ( شاسي ) داخل كابين يا در طبقات ثبت و سپس بدان پاسخ داده مي شود و تا پايان حركت هيچ فرمان احضار ديگري ثبت نمي شود. مورد مصرف اين روش در ساختمان هاي مسكوني كم جمعيت و حمل بيمار و بار است.

براي چندين آسانسور نزديك هم  بايد يك كليد از نوع دوبلكس  نصب شود كه براي احضارهرآسانسور كه نزديكتر بود احضار شود (جهت کاهش و ترافيك و مصرف برق)

منبع:سایت هتلداری ایران (نوشته:اصغرژیان دربندی)

آسانسور فضائی

تا حالا چند طبقه با آسانسور جابه جاشديد؟ 5 طبقه؟ 10 طبقه؟ يا شايد هم 20 طبقه؟ به اين موضوع فکر کرديد که سوار يک آسانسو بشيد و سر از مريخ در بياريد. چي؟! غيرممکنه؟ شبيه داستان‌هاي علمي تخيلي مي‌مونه؟ رفتن به فضا با آسانسور ممکن است داستانی علمی ـ تخيلی جلوه کند، اما دانشمندان در حال بررسي اين پروژه هستند.

مطالب علمی ـ تخیلی همیشه تخیلی باقی نمی‌مانند. برای مثال، در سال 1863، ژول ورن، نویسنده‌ی فرانسوی، داستان شگفت‌انگیزی با نام «پاریس در قرن بیستم» تحریر کرد. او در آن داستان در مورد آسمانخراش‌های ساخته‌ شده از استیل و شیشه، ماشین حساب‌ها، دستگاه‌های فاکس و شبکه‌ی ارتباطی جهانی نوشت.
حتی از آن قابل توجه‌تر این‌که دو سال بعد او داستان بین‌المللی پرفروش خود «از زمین به ماه» را منتشر کرد. داستان، موفقیت عظیمی را به همراه داشت ولی طبیعتاً خوانندگان آن به هیچ وجه تصور نمی‌کردند که چنین سفری در کمتر از 100 سال آینده به وقوع بپیوندد.
هم اکنون، ناسا در تلاش، برای تبدیل ایده‌ی علمی ـ تخیلی دیگری به حقیقت می‌باشد. این ایده، 23 سال پیش در کتاب «چشمه‌های بهشت» نوشته‌ی آرتور سی.کلارک مطرح شد که هم اکنون با نام آسانسورهای فضایی نامیده می‌شود.

ایده‌ی اولیه
این ایده اولین بار در سال 1895 توسط نویسنده‌ی روسی «کی. ای. تسیولکوسکی» در نوشته‌اش «تعمق درباره‌ی زمین و آسمان و سنگ‌های آسمانی» توضیح داده شد. و برای اولین بار طرح این ایده در یک ژورنال علمی، در سال 1975 در نشریه علوم فضایی «آکتا آستروناتیکا» توسط جروم پیرسون که در آن زمان برای ناسا در پروژه‌ی آپولو کار می‌کرد، انجام شد.
پیرسون می‌گوید: «من داشتم به اظهارات آرتور کلارک در مجلس سنا گوش می‌دادم. او در مورد ماهواره‌های ثابت نسبت به زمین که برای برقراری ارتباطات در کل زمین استفاده می‌شوند، صحبت می‌کرد. و آن‌ها را بدین گونه توصیف می‌نمود که بر بالای برج‌های تخیلی‌ای در 22000 مایل بالای استوا قرار داده‌ شده‌اند.»
پیرسون، رئیس مؤسسه‌ی استار تکنولوژی ـ مؤسسه‌ای در ایالت ساوت کرولاینا که هدایت تحقیقات و توسعه‌ی نیروی هوایی را به عهده دارد ـ با خود چنین اندیشید: «چرا برج‌هایی واقعی نسازیم؟ چرا به طور واقعی یکی از آن ماهواره‌ها را با میله‌ای به زمین متصل نکنیم؟» سپس، او تصور کرد که آسانسور یا نردبانی می‌توان ساخت تا به جای راکت‌ها از نیروی الکتریکی برای رفتن به فضا استفاده شود.

ناسا جدی می‌شود
ناسا در ژوئن سال 1999 در کارگاه پیشرفته‌ی زیر‌ساخت‌های فضایی با موضوع «مفاهیم کمند مداری ماهواره‌های ساکن نسبت به زمین: «آسانسورهای فضایی»» که در مرکز پرواز مارشال اسپیس در هانتزویل آلاباما برگزار شد، تحقیقات در این زمینه را به طور جدی آغاز کرد.
این موضوع، متخصصان زیادی را از ناسا و بخش‌های خصوصی صنعت دور یکدیگر جمع نمود. در اواخر ژانویه، کارگاه دو روزه‌ی دیگری برای بررسی پیشرفت‌های انجام شده در این زمینه در آتلانتا برگزار شد.
به طور تئوریک، آسانسور فضایی متشکل از کابل باریکی است که به وسیله یک شاتل فضایی در مدار پایینی حول زمین قرار داده می‌شود (حدود 200 تا 300 مایل بالای زمین)، و سپس به مداری ثابت و ساکن نسبت به زمین در حدود 22000 مایلی، بالا برده می‌شود.
سپس کابل تا سطح زمین پایین آورده شده و به سکوی متحرک اقیانوس‌پیمایی در اقیانوس آرام، در راستای خط استوا، چندین هزار مایل دورتر از سواحل اکوادر ـ ناحیه ای که به خاطر نداشتن طوفان‌های دریایی زیاد و کمی ترافیک عبور و مرور کشتی‌ها انتخاب شده‌است ـ بسته می‌شود.
‌کابل مذکور به نازکی کاغذ می‌باشد ولی به آن اندازه شکننده نیست. در واقع، این کابل به محکمی الماس است و از عنصر اصلی مشابه به آن نیز تشکیل شده است: کربن نانو‌تیوب‌ها.
بنابر گفته‌ی برد ادواردز، فیزیکدانی در ساینتیفیک یورکا که مطالعه‌ی 6 ماهه‌ای بر روی آسانسورهای فضایی را برای مؤسسه‌ی برنامه‌های پیشرفته‌‌ی ناسا هدایت کرده است: «کربن نانو‌تیوب‌ها در واقع لوله‌های بدون نقصی متشکل از اتم‌های کربن هستند، که 30 برابر از کِولار و یا استیل مستحکم‌تر می‌باشند وبسیار سبک هستند. ما آن‌ها را در ساختاری ترکیبی استفاده می‌کنیم تا طناب بلندی بسازیم. طنابی که در حدود 100000 کیلومتر طول دارد.»

بالارونده‌ها
هنگامی که هسته‌ی اولیه‌ی کابل تکمیل شد، وسایل مکانیکی‌ای با نام «بالارونده‌ها» بر روی آن به کمک غلطک‌هایی پلاستیکی بالا و پایین می‌روند. لیزری از روی سکوی مبدأ، بر روی صفحه‌های خورشیدی انتهایی بالارونده‌ها متمرکز می‌شود تا نیروی لازم برای موتورهای آن‌ها را فراهم نماید.
هنگامی که ساخت چنین کابلی به پایان برسد، توانایی حمل بارهایی 20 تنی را خواهد داشت که از قدرت حمل یک شاتل فضایی نیز بیشتر است ـ با هزینه‌ای بسیار کمتر از هزینه لازم برای حمل بار توسط شاتل.
اگرچه چنین چیزی ممکن است کاملاً دور از دسترس و افسانه‌ای به نظر برسد، لیکن ناسا در حال حاضر چندین گروه برای مطالعه‌ی این مطلب تشکیل داده است. دیوید اسمیترمن از دفتر پروژه‌های پیشرفته‌ی ناسا مسؤول هماهنگ کردن جلسات این گروه‌ها می‌باشد.
بنابر گفته‌ی اسمیترمن: «اجماع همگانی بر این است که با داشتن توسعه‌ی تکنولوژیکی مناسب، هیچ مشکل عمده‌‌ی قابل پیش‌بینی‌ای بر سر راه ما وجود نخواهد داشت. به نظر می‌رسد که با گذشت زمان، راه ‌حل‌های منطقی مناسبی برای حل مشکلاتی که ما در کارگاه مربوط به آسانسورهای فضایی پیدا کردیم، وجود خواهد داشت. و ما باور داریم که ساخت چنین دستگاه‌هایی نهایتاً ممکن می‌باشد.»

رقبای دیگر
شرکت "های ليفت سيستمز" که مقر آن در شهر سياتل در ايالت واشنگتن آمريکاست در حال بررسی چنين طرحی است و از "اداره فضا و هوانوردی ملی" آمريکا 570 هزار دلار کمک دريافت کرده است.
اين شرکت يک کنفرانس دو روزه برای بحث درباره اين فن آوری و جلب سرمايه برای پيشبرد آن ترتيب داد و اميدوار است ساخت آن را طی چند سال آينده آغاز کند.
"برد ادواردز" از مسوولان اين شرکت گفت: "فن آوری به تديج به پای داستان‌های تخيلی می‌رسد و بايد آن را کاملا جدی گرفت."
وی افزود: "البته اين فن آوری هنوز در دسترس نيست، اما شايد فن آوری ساخت چنين آسانسوری تا چند سال آينده فراهم شود."
دکتر ادواردز می‌گويد که طی 15 سال آينده ممکن است تا 10 آسانسور به فضا وصل شود و ممکن است آسانسورهای عظيم يا آسانسورهايی که زمين را به مريخ وصل می‌کند راه‌اندازی شود.
هر کسی نخستين آسانسور را بسازد می‌تواند سرانجام برای 100 سال آينده فضا را در تصاحب خود داشته باشد.

فراتر از مدار زمین
هنگامی که آسانسور فضایی در مدار پایداری در 22000 مایلی زمین به بهره برداری کامل برسد، دانشمندان امیدوارند بتوانند از آن به عنوان سکوی پرتاپ مجازی‌ای برای رفتن به مکان‌های دیگر فضا استفاده کنند.
ادواردز می‌گوید که او در انتظار رسیدن به سیارات دیگر، مانند مریخ می‌باشد.
البته، اگرچه ممکن است که همه‌ی این‌ها به طور تئوریک قابل دسترس باشد، این بدین معنی نیست که ناسا پول لازم برای پرداخت هزینه‌های آن را دارد. قیمت تخمینی اولیه برای آسانسور فضایی واقع بر روی زمین، 40 بیلیون دلار است.
از آن‌جایی که کمپانی‌ها می‌توانند سود سرشاری از مسافرت‌های توریستی فضایی و ماهواره‌های تبلیغاتی و آزمایش‌های علمی ببرند، این‌جا است که صنایع خصوصی وارد قضیه می‌شوند.
به گفته‌ی ادواردز: «با ورود آن‌ها بلافاصله خرج مسافرت به فضا 100 برابر کمتر می‌شود. در مدتی طولانی‌تر این هزینه می‌تواند تا 10000 برابر کاهش یابد.»
او اضافه می‌کند: «نهایتاً خرج رفتن به فضا ممکن است چندان از پرواز از آمریکا به اروپا یا آسیا گران‌تر نشود. همچنین این باعث افزایش ظرفیت ما می‌شود. ما می‌توانیم بار بیشتر و اجسام بزرگ‌تری به فضا حمل کنیم. ما می‌توانیم ایستگاه‌های فضایی را به طور از پیش ساخته شده به فضا بفرستیم.»
اسمیترمن می‌گوید که این پروژه چه از لحاظ همکاری‌های علمی و چه از لحاظ آینده‌ی اقتصادی موقعیت مناسبی را در اختیار ما قرار می‌دهد.
او می‌افزاید: «به نظر من، این گونه پروژه‌ها از جمله چیزهایی هستند که می‌توانند باعث یک همکاری بین‌المللی در بین دولت‌ها و شرکت‌ها بشوند. این گونه پروژه‌ها ظرفیت زیادی برای فعالیت‌های اقتصادی دربردارند.»

موانع بالقوه
با این حال به غیر از مشکل هزینه، موانع بالقوه‌ی دیگری بر سر راه قرار دارند.
رابرت فریزبی از گروه پیشرانه‌های پیشرفته‌ی فضایی کتابخانه‌ی پیشرانه‌های جت ناسا (جی. پی. ال) ریسک‌هایی چون هدف حمله‌ی تروریستی قرار گرفتن آسانسور و یا خطر برخورد آشغال‌های فضایی ـ چه تولیدات انسانی و چه اجرامی چون سنگ‌های آسمانی ـ به کابل را مطرح می‌کند.
پیرسون، نویسنده‌ی مقاله‌ی علمی سال 1975، می‌گوید که او نگران سنگ‌های آسمانی نیست چون آن‌ها معمولاً کوچکتر از آن هستند که به قطر 10 فوتی کابل آسیب جدی‌ای وارد کنند.
پیرسون می‌افزاید: «تنها مشکلی که ما داریم امکان برخورد با آشغال‌های فضایی و ماهواره‌های در حال گذر و مسائلی چنینی می‌باشد. و کاری که ما باید بکنیم پاکیزه کردن مدارهای نزدیک به زمین برای رهایی از چنین مشکلاتی است.»
ادواردز تأیید می‌کند که آسانسور امکان دارد هدف حمله‌ی تروریستی قرار بگیرد، لیکن اضافه می‌کند: «آن از همه چیز دور است. تعداد خطوط هوایی گذرنده از آن منطقه بسیار کم است. و چند کشتی جنگی برای حفاظت از پایگاه، سکو و کابل کفایت می‌کنند.»
اگرچه قسمت اعظم تکنولوژی مورد نیاز در حال حاضر در دسترس است، و یا در مراحل پیشرفته‌ای از توسعه قرار دارد، عنصر اصلی آسانسور فضایی هنوز بسیار از تکامل ایده‌آل دور است. و این اصلی‌ترین مانع در برابر پیشرفت این پروژه می‌باشد.
ادواردز بر این باور است که جدول زمانی پیشرفت این پروژه بستگی به کربن نانوتیوب‌ها و چسب مرکبی که آن‌ها را در کنار هم قرار می‌دهد دارد.
ادواردز می‌افزاید: «این آخرین تکنولوژی خامی است که ما برای انجام این پروژه به آن نیاز داریم. هنگامی که این تکنولوژی حاصل شود، با یک تلاش همگانی و هماهنگ، ما می‌توانیم اولین آسانسور فضایی فعال را در عرض ده سال داشته باشیم.»
پیرسون می‌گوید: «همین که تکنولوژی ساخت کربن نانو‌تیوب‌ها حاصل شد به نظر من چیزی جلودار ما برای ساخت آسانسور فضایی در عرض 30 تا 40 سال بعد نیست.»
فریزبی عضو جی. پی. ال می‌گوید: «چندین رقیب برای آسانسورهای فضایی وجود دارد، مثل پرتابگرهای الکترو‌مغناطیسی برای پرتاب کردن اجسام به وسیله‌ی پرتابه‌های الکترومغناطیسی. ولی برای استفاده‌ی فرستادن اجسام از زمین به مدار، بردن آسانسورهای فضایی وقتی که سیستم در مدار قرار گرفت از لحاظ هزینه، کار ساده‌ای نیست.»
هنگامی که کلارک کتاب «چشمه‌های بهشت» را که در آن ایده‌ی آسانسورهای فضایی مطرح شده بود نوشت، از او پرسیده ‌شد که فکر می‌کند کی چنین ایده‌ای به تحقق بپیوندد. او جواب داد: «احتمالاً 50 سال بعد از این که همه دست از خندیدن به آن کشیدند.»

نوشته:علیرضا سرمدی(سایت تبیان)

آسانسور فضايي؛ از تخيل تا واقعيت
آسانسورهاي فضايي را راهي ابتكاري و ارزان براي انتقال بار و احتمالا انسان به فضا در آينده مي‌دانند.
اين طرح هنوز روي تخته طراحي است و عملي نشده است. اما نهايتا چه بسا روباتها بتوانند روزي از كابلي به طول 100،000 كيلومتر كه زمين را به فضا وصل مي كند، بالا روند.
مشكل اين است كه ممكن است انسان در طول اين سفر زنده نماند چون در معرض مقدار زيادي پرتوهاي يونيزه كننده قرار مي‌گيرند كه در حين گذر از هسته كمربند ون الن دور زمين به آنان وارد مي‌شود. دور زمين دو دايره متحد‌المركز از ذرات باردار وجود دارد كه در مهار ميدان‌هاي مغناطيسي زمين هستند.


 

آندرس يورگنسن نويسنده گزارش جديدي در اين باره و از كارشناسان آزمايشگاه لس آلاموس در نيو‌مكزيكو گفت اگر سپري از انسان حفاظت نكند، در اين مسير بر اثر پرتوزايي از بين مي‌رود. طرح آسانسور اين گونه است كه يك سر آن به سكويي در اقيانوسي در ناحيه نزديك استوا بسته مي‌شود و سر ديگر آن به وزنه‌اي در فضا گره مي‌خورد.
در استوا خطرناكترين بخش كمربند پرتوزا از ارتفاع 1000 تا 2000 كيلومتري امتداد دارد. در دهه‌هاي 1960 و 1970 كه فضاپيماهاي آپولو پرتاب شدند، به فضانوردان آسيبي وارد نشد چون به سرعت از آن گذشتند.
اما با توجه به سرعت پيشنهادي آسانسورها كه 200 كيلومتر در ساعت است،‌ ممكن است فضانوردان حدود يك هفته در اين كمربند بمانند. در اين صورت ميزان پرتويي كه به آنان وارد مي شود، 200 برابر پرتويي است كه به فضانوردان آپولو وارد شد.
چند امكان بالقوه براي مقابله با پرتوزايي وجود دارد كه همه معايبي دارد. يك گزينه آن است كه آسانسور را از استوا دور كرد. با انتقال آن به شمال يا جنوب،‌ مي‌توان از پرفشارترين بخش كمربند پرهيز كرد. اما بلز گاسن ديگر نويسنده گزارش يادشده گفت حداكثر دور شدن از استوا فقط مقدار كمي از پرتوزايي مي‌كاهد كه كافي نيست.
به علاوه اگر آسانسور در ارتفاع 45درجه شمالي قرار بگيرد، كابل با كشش نيروهاي گريز از مركز به طرف جنوب كشيده خواهد شد. بنابراين كابل هزاران كيلومترتقريبا به طور افقي در جو زمين كشيده مي‌شود. در اين حالت فشارهاي آب و هوايي به آن وارد مي‌شود كه آن را تضعيف مي‌كند.
گزينه ديگر اين است كه نوعي سپر پرتو در نقطه‌اي از طول كابل كشيده شود تا هر وقت آسانسور به كمربند رسيد،‌ آن را بالا ببرد. اما چنين وسيله‌اي مي‌تواند وزن آسانسور را سنگين و حركت عادي كابل را مختل كند.
ايجاد ميدان مغناطيسي در اطراف آسانسور مي‌تواند مانع از رسيدن پرتو به آن شود. اما ممكن است نتوان برق مورد نياز براي اين ميدان مغناطيسي را به آسانسور رساند. راه حل ديگر آن است كه جرم آسانسور را افزايش داد كه اين كار انرژي زيادي براي پرتاب آن مي‌طلبد.
شركت ليفت كورپ كه روي اين طرح كار مي‌كند،‌ در نظر دارد در هر سفر 20 نفر را سوار اين وسيله كند. طرح آن شامل آسانسوري است كه 100 تن وزن دارد.
نخستين كسي كه طرح آسانسور فضايي را عرضه كرد، برد ادواردز نام دارد. آسانسور پيشنهادي وي 20 تن وزن داشت

آسانسور عرشه -

از سری مقالات آسانسورهای خاص

مقدمه

آسانسورهای خاص، سیستم های حرکتی هستند که در محل های خاص، برای کاربرد های خاص و بر اساس شیوه های خاصی عملیات جابجائی را انجام می دهند. وقتی محل نصب آسانسور از چاهک تعبیه شده در ساختمان به جای دیگری مثلا عرشه یک کشتی یا بدنه یک سد ،تغییر پیدا میکند و  مسیر حرکت از جهت عمودی به جهت افقی یا ترکیبی تبدیل می شود، و وقتی بجای افراد معمولی و یا اشیای معمولی، افراد خاص یا بارهای خاصی را جابجا می کند، و بسیاری تغییرات خاص دیگر که در کاربری، محل و یا اجزای آسانسور رخ می دهد همه و همه شما را به سوی خانواده آسانسورهای خاص سوق می دهند.

این آسانسورها بسیار متنوع تر از آسانسورهای معمولی عمود پیما هستند و شامل تقسیم بندی های خاص خود می باشند و روند تحلیلی خاص خود را دارند.

در مقالات قبل به انواعی از آسانسورهای خاص اشاره شد .آسانسورهای با مسیر شیبدار ، آسانسورهای عرشه، آسانسورها با مسیر افقی ( تله کابین ها). در این مقاله یک آسانسور بد را با هم بررسی می کنیم.

آسانسور بد، یعنی آسانسوری که اگر در چاه عادی روی یک ساختمان عادی پیاده می شد شاید با تغییرات اندکی حتی موفق به اخذ مجوز استاندارد نیز می شد. اما همین آسانسور زمانی که روی عرشه کشتی باربری ای نصب شود که هر روزه در آبهای خلیج فارس و سواحل داخلی و خارجی ایران در حال حرکت و جابجائی بار باشد با وضعیت متفاوتی روبرو خواهیم شد.

یک آسانسور بد

آسانسور بد عبارتست از آسانسوری که حداقل یکی از شرایط زیر را دارا باشد:

1.      از قطعات غیر استاندارد یا استاندارد اما نا متناسب برای کاربری فعلی تشکیل شده باشد

2.      قطعات خوب اما طراحی بد داشته باشد.

3.      قطعات خوب و طراحی درست اما نصب بد داشته باشد.

تبصره:‌هرگاه اسانسوری هر سه شرط فوق را دارا باشد آنگاه...

زحمت پر کردن نقطه چین های طرف دوم معادله فوق را به عهده خود شما می گذارم، اما در پایان مقاله!

یکی از دوستان بزرگوار من که مهندس دریائی با تجربه و دانشمندی است از من تقاضای بازدید از آسانسور نصب شده برروی یکی از کشتی های باربری خطوط حمل و نقل شرکت متبوعش را نمود.

بدین منظور عازم  جزیره کیش شدم و از آسانسور باری کشتی مذکور بازدید کوتاهی نمودم.

اشکالات ریز و درشت بسیاری در هر سه مقوله طراحی ، انتخاب قطعه و نصب سیستم مذکور وجود داشت که مراتب طی گزارش مشروحی به حضور ایشان ارسال شد.

عکس هایی نیز از آسانسور مذکور تهیه کردم که دیدن آنها خالی از عبرت نیست!  بجا بود   که دستگاه یا سازمانی از این همه سازمان های مدعی پیشقدم میشد  تا با معرفی آسانسور های خوب و آسانسورهای بد طراحان و سازندگان را عملا به رعایت استانداردهای بالاتر در علم مهندسی حرکت راهنمائی کند.

نمایشگاه تصویری:  آسانسورهای بد

با هم ببینیم:

·        بدنه کابین

یک کابین کاملا غیر مقاوم در برابر رطوبت و خوردگی های حاصله – ضربه های موج و دست انداز های دریائی. این کابین برای حمل بار بخصوص اتومبیل استفاده می شود. و بین دو عرشه حرکت می نماید. به طریقه مهاربندی محاسبه نشده و تلاش بیهوده برای تقسیم نیرو ها توجه فرمائید!

 ·         کفشک ها

استفاده از کفشک معمولی بجای رولر با توجه به ظرفیت بالای جابجائی (متوسط بار حدود 3 تن) مخصوصا زمانی که از دو ریل در هر طرف کابین استفاده می شود باعث ایجاد مزاحمت در حرکت آسانسور خواهد شد. ظاهرا ریل های کابین در جهت عمق بدون هیچ دلیل خاصی در بیشترین فاصله از یکدیگر قرار گرفته اند که این خود سبب اعمال بیشترین گشتاور در زمان ورود و خروج اتومبیل و بار به ریل های طرف مقابل کابین می گردد و این یعنی باز هم اصطکاک بیشتر روی سیستم هدایت کننده کابین.

گفتم اصطکاک بیشتر, دریغ از یک روغندان و فتیله کنفی مربوطه, چه برسد به سیستم روغنکاری و روانسازی ویژه قطعات مورد کاربرد در حمل و نقل دریائی.

 ·        جنس – پوشش

انتخاب جنس مناسب و پوشش مناسب تر برای کابین در سیستمی که در معرض تفاوت دمائی بالا، رطوبت نسبی بالا و فرسایش یونی  قرار می گیرد نیز از جمله مواردی است که باید از طرف طراحان چنین پروژه هایی مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد و این امر نیز در طراحی این آسانسور رعایت نشده بود. راجع به خوردگی یونی ذکر این نکته لازم است که کشتی ایمن در برابر این نوع خوردگی است اما اجزای آسانسور ظاهرا در حال خورده شدن است و احتمالا کشتی در دراز مدت با پدیده ای جدید با عنوان "تمام شدن کابین آسانسور" مواجه خواهد شد.

لطفا این "خرابی " جدید را به فهرست خرابی های شناخته شده آسانسور اضافه کنید.

 ·        در امتداد ریل ها

ریل های جلوی کابین در پائین ترین قسمت یعنی محل نشست بافر لاستیکی! کابین روی عرشه اول امتداد نیافته است. یعنی کابین طول عرشه بالا را به سمت پائین با تکیه بر 4 ریل پیموده و در عرشه زیرین تنها بر دو ریل عقب تکیه می نماید!!!! واقعا ریلی وجود ندارد!! علت را جویا شدم ، گفتند : که این نوع طراحی خاص! بدین جهت انجام گرفته که از فضای زیر آسانسور  و در حقیقت از قسمت چاه فرضی آسانسور نیز جهت نگهداری و حمل بار استفاده بهینه بعمل آید. تصور کنید که کابین در آخرین حرکت به عرشه بالا منتقل شده و در آنجا پارک می شود ( بدون هیچ ترمزی) و در زیر آن در عرشه پائین اتومبیل بنز فلان مدل به قیمت 50000 یورو پارک می شود تا مسافت چندین روزه ای را در یک دریای با اوضاع جوی نا مشخص دریا نوردی کند.

 ·        پاراشوت

در بررسی پاراشوت  حقیقتا هرچه گشتم اثری از پاراشوت یا سیستم مشابه  نیافتم. احتمالا اولین قطعه که دچار نقص " تمام شدگی" گردیده همین پاراشوت می باشد. گو اینکه در پهنه وسیع دریا پاراشوت لغتی  بی فایده است و نجات با لاستیک های نجات انجام می گردد.

  ·        پنل احضار – پنل فرمان

لطفا به انتخاب نوع مناسب پنل فرمان و نحوه دقیق مقاوم سازی آن در برابر رطوبت توجه فرمائید.

 ·        چشم به در

کابین در ورودی نداشت و با سیستم بسیار پیشرفته ای! شامل یک عدد چشم الکترونیکی نقطه ای محافظت می شد. مجددا به سیستم واترپروف سازی  که با استفاده از یک کارد و یک بطری شفاف آب معدنی تولید و اجرا شده توجه فرمائید.

 ·        وزنه – قاب وزنه

چدن شکننده ، انتخاب بسیار بدی برای یک آسانسور همیشه در نوسان می باشد. بگذریم از اینکه اصولا تا انواع هیدرولیک و وینچ وجود دارد  ، سیستم کششی متعادل در اولویت نخواهد بود. اما اگر زمانی بر اساس مصالحی قرار باشد آسانسور کششی روی یک خط زلزله خیز ( فرض کنیم همین کشتی) نصب شود ، سرب و  آلیاژ های سرب انتخاب بهتری خواهند بود. چرا که جرم حجمی بالاتری داشته ، شکننده نبوده و حتی بصورت یکپارچه براحتی ریخته گری می شود.

محصور سازی نه تنها در طول چاه  انجام نگرفته بلکه مسیر حرکت وزنه نیز از کابین دیواره بندی و جدا نشده است. حداقل این بود که قاب وزنه  با دو قطعه ورق از طرفین محصور می شد تا خطر پرتاب قطعات ، شکستگی احتمالی وزنه، کابین و اطراف ان را تهدید نکند.

 ·        لاستیک و مزایای ان

لاستیک ، واقعا زندگی بدون آن قابل تصور نیست... . می توانید تصور کنید که اگر بجای بافر لاستیکی برای یک چنین قاب وزنه بزرگ و کابین مربوطه اش قرار بود از بافر هیدرولیک استفاده شود چه فاجعه خانمان براندازی رخ می داد؟!!!

گفتم که، لاستیک خیلی بدرد بخور است.

 ·        اتصالات

جوش کاری دقیق و حرفه ای با استفاده از ابزار مناسب در مناطق با رطوبت نسبی بالا ، محافظت جوش های انجام شده و ضریب اطمینان را در دو تصور زیر مشاهده می  نمائید. هنرهای تجسمی با صنعت جوشکاری تلفیق شده اند تا چنین شاهکاری خلق شود.

 ·        تابلو فرمان

سیستم 3VF بکار رفته در کنترل این آسانسور انتخاب خوبی است اما واترپروفیٌت ! و حفاظت ان از رطوبت و دمای بالا اندکی محل تردید است.

با توجه به اینکه یک سوراخ! بزرگ در  زیر موتورخانه وجود دارد که هوا به خوبی در آن جریان یابد افزودن فن اتوماتیک چندان غیر منطقی نخواهد بود.

ترمز موتور-گیربکس را ببینید. این سیستم بدون هیچ ترمز دیگری و نه حتی یک پاراشوت از وجود سیستم ترمز منحصر به موتور-گیربکس استفاده می نماید.

 به این می گویند توکل واقعی طراح به قدرت خداوند که البته در صنف و صنعت آسانسور بسیار از این قبیل هست.

امیدوارم که شما هم چون من با مشاهده تصاویر  فوق بیش از پیش به کنه قدرت خدای متعال در این صنعت پی برده باشید.

آسانسورهای هیدرولیک آبی روغنی بدون موتورخانه و خود ایستای آرژانتینی/آسانسور سینا صعود

آسانسورهای هیدرولیک کیورینال با گیربکس مستقیم با تجهیزات خود ایستا و طراحی کامل از جنس آلومینیوم و پلی کربنات می‌باشد. بدنهٔ اصلی آن فلزی است که با تجهیزات روی ستون اصلی هیدرولیک از یک طرف به سیلندر و از طرف دیگر به سه ستون دیگر یا دو ستون و یک ستون هیدرولیک وصل می‌شود هم‌چنین دو فلکهٔ فلزی شیاردار به ستون‌ها متصل است که در انواع بزرگ قابل نصب می‌باشد و این‌ها همه به وسیلهٔ اسکلت طراحی شده و خود پروفیل‌های اسکلت به آن متصل شده‌اند و فلکه‌های نگهدارنده نیز در قسمت‌ بالای بدنه اصلی نصب شده‌اند. پروفیل هیدرولیکی از دو چاله تشکیل شده که یکی از آنها پیستون طراحی شده که از همان ستون سیلندر به پمپ روی کابین متصل می‌شود. پاور (موتور) این آسانسور ۱۰ برابر کوچک‌تر از پمپ‌های معمولی است. در قسمت جلوئی یک پوشش جوش داده شده و در قسمت بالا هدایت‌کننده‌ای وجود دارد که توسط اورینگ از نشت مایع متحرک جلوگیری می‌کند.

.
این آسانسورها تماماً به‌صورت استوانه‌ طراحی گردیده، درهای آن به‌صورت نیم‌دایره بوده و کابین کاملاً گرد می‌باشد و به خاطر خود ایستا بودن در آن‌ به‌جای شیشه از پلی‌کربنات کاملاً شفاف استفاده شده است که در صورت درخواست مشتری می‌توان با مبلغ کمی اضافه‌تر از پلی‌کربنات رنگی نیز استفاده کرد.
● ”چگونگی عملکرد آسانسور“
در پروفیل پیستون هیدرولیکی داخل قسمت جلوئی که به پمپ متصل شده حرکت می‌کند در قسمت بالائی سه مخزن وجود دارد که به وسیله هدایت‌کننده‌ئی که در قسمت بالائی ستون هیدرولیکی است، به قسمت بالائی ستون هیدرولیکی وصل می‌شود. این سه مخزن و فلکهٔ هرزه‌گرد به قسمت بالائی کابین متصل می‌شوند.
به‌منظور حرکت کابین به جهت بالا پمپ به پیستون متصل شده حرکت آن به سمت بالا را موجب می‌شود در نتیجه مخزن بعد از گذشتن از فلکه هرزه‌گرد کابین را به طرف بالا می‌کشد.
به‌منظور به حرکت در آوردن کابین به سمت بالا آسانسورهای کیورینال مجهز به فلکه‌ٔ الکتریکی برای مایع متحرک‌اند که اجازهٔ ورود مایع به پیستون برای حرکت در قسمت جلوئی و برگشت کانال از پروفیل هیدرولیکی را می‌دهد.
آسانسورهای هیدرولیکی کیورینال با گیربکس مستقیم، عملکردی معمولی‌تر از هر نوع آسانسور دیگر دارد. ایستادن در هر طبقه، ایستادن اضطراری کابین و آژیر پر صدا از ویژگی‌های آن می‌باشد. پاراشوت یا چتر نجات امنیتی وسیله‌ئی است که در صورت قطع شدن ارتباط مخزن یا فشار روغن عمل می‌کند بنابراین اگر کابین در حال سقوط باشد پاراشوت سریعاً با حالت فنری به محورها فشار آورده و موجب توقف آرام کابین می‌شود.
در مقابل در انتهای هر محور نیز یک قطعه مکانیکی وجود دارد که با کفشک‌های تفلونی مانع سقوط آسانسور خواهد شد.
فشاری که روی ترمزها اعمال می‌شود دقیقاً برابر وزن کابین است و اگر فشار بالاتر باشد ترمز اضطراری فعال می‌شود بنابراین هیچ خطری متوجه مسافران نخواهد شد.
به‌علاوه هدایت‌کننده توسط سه روزنه یا دهنه به pvc وصل شده که این روزنه‌ها با مواد پلاستیک پلی‌پک پوشانده شده که از نشت مایع هیدرولیکی جلوگیری می‌کند جهت طولانی کردن مقاومت پروفیل هیدرولیکی در کانال‌های خارجی قسمت دهنه‌ها و خارج از این کانال‌ها در مسیر برگشت مکانیزه شده، توسط غلاف با اورینگ مربوطه وصل شده و با واشر و مهره به بدنهٔ اصلی متصل می‌شود.
سیستم موتور از پمپ سه فاز شناور با قدرت سه اسب، با فشار ۵ تا ۱۰ کیلوگرم بر سانتی‌متر و سه کابل pvc تشکیل شده که نقش انعطاف‌پذیری میله قدرت پیستون را تأمین می‌کند. فلکهٔ فلزی شیاردار توسط پلاستیک محصور شده که عملکرد را نرم‌تر می‌کند و به جهت اصطکاک پائین کابل و فلکه نیاز به تعمیرات ندارد. مایع هیدرولیکی شامل مخلوطی از آب و روغن با چگالی پائین است. قطعات زیرمجموعه باید روغن‌کاری شده و از مایع ضدزنگ که از اکسیده شدن آن جلوگیری می‌کند استفاده شود با توجه به این‌که پیستون آغشته به زینک است درصد ریسک اکسیده شدن قطعات به حداقل می‌رسد بدین‌ لحاظ پیستون ما تحت پوشش کامل زینک بوده و قطعات آن اکسیده نخواهد شد. شرکت آسانسور سینا صعود با تجربهٔ چندین‌ساله و کادر بازرگانی خارجی مجهز و هم‌چنین کادر فنی نمایندگی شرکت کیورینال در ایران آمادهٔ هرگونه خدمات پس از فروش برای آسانسورهای فوق می‌باشد.

آسانسورها و بالابرهاي مكانيكي مناسب معلولین

آسانسورها و بالابرهاي مكانيكي:‌ آسانسورها تنها وسيله مناسب جهت جابه جايي معلولين به صورت عمودي و دسترسي آنان به ساير طبقات هستند. آسانسورها بايد گنجايش يك صندلي چرخدار با يك نفر همراه را داشته باشند، حداقل فضاي داخل آسانسور‌‌041‌110x سانتيمتر است. عرض ورودي آسانسور بايد با عرض صندلي چرخدار تناسب داشته باشد كه عرض 80 سانتيمتر مناسب است. در فضاي ورود به داخل آسانسور نبايد فاصله زيادي بين فضاي بيروني و دروني آسانسور وجود داشته باشد. همچنين آسانسور بايستي به گونه‌اي طراحي گردد كه بالاتر از كف راهرو توقف ننمايد، سرعت باز و بسته شدن درب آسانسور با توجه به كند بودن حركت معلولين بر روي صندلي چرخدار بايد مورد توجه قرار گيرد. نيز بايد در مورد محل قرار گرفتن دگمه هاي آسانسور محدوديت اين افراد را مد نظر داشت. ارتفاع دگمه هاي كنترل نبايد بيش از 140 سانتيمتر باشد.‌ ‌با قرار دادن بالا بر مكانيكي در جوار يك يا دو پله كه در ورودي ساختمان قرار دارند، مي توان مشكل معلولين روي صندلي چرخدار را حل نمود. بالابرها به طور كلي به دو دسته بالابرهاي عمودي و بالابرهاي پله‌اي تقسيم مي گردند. البته استفاده از بالابرها در منازل بيش از مكان هاي عمومي توصيه مي گردد و شايد اين بالابرها در ساختمان هاي عمومي كاربرد مطلوب مورد نظر ما را برآورده نسازند.‌